Category onderwijs met zorg

En…bevalt het?

En…bevalt het?

Nu ik een paar maanden op weg ben als zelfstandige, is dit een vraag die me zeer regelmatig gesteld wordt. Het antwoord is niet moeilijk: “JA!”

Daarvoor heb ik verschillende redenen:

  1. Ik bent (veel meer) baas over mijn eigen agenda. Dat geeft ruimte om mijn agenda te vullen met datgene wat ik er in wil hebben.
  2. Ik kan ‘ja’ zeggen tegen datgene wat me aanspreekt en ‘nee’ tegen datgene wat me teveel energie gaat kosten.
  3. Ik kom op de leukste plekken van Nederland en het voordeel van regelmatig ‘s avonds werken, is dat je dat dan kan combineren met een bezoek of een heerlijke wandeling.
  4. Dus ik kom graag naar je toe voor een spreekbeurt, training, cursus, onderwijs (op het terrein van school, kerk, en boerderij). Nederland is zo mooi!

Zo was ik gisteren in Enkhuizen en heb ik eerst dit prachtige Hanzestadje maar eens bekeken. Schitterend!

Intervisie met playmobile

Soms ontstaan er opeens nieuwe situaties. Mijn dozen vol playmobile stonden nog in het lokaal waar ik met een klein groepje intervisie had. Eéntje bracht een casus in en het floepte er bij mij zomaar uit: “Zet maar neer met playmobile”…

ik ben nog onder de indruk van de impact!

Het daagt me uit om verder na te gaan denken over een structurelere toepassing van playmobile bij intervisie. Ik zie mogelijkheden…wordt vervolgd, denk ik zomaar.

Playmobile-gesprek

Hoe start je? (profileren of verbinden?)

Hoe start je? (profileren of verbinden?)

Er is een aantal afwegingen te maken, wanneer je start met een training/workshop/les/gesprek. Enerzijds ben ik daar van te voren serieus mee bezig, anderzijds laat ik het soms ook gewoon in het moment gebeuren. Een vraag die ik zelf altijd heb is: “Wat zeg ik over mezelf én hoeveel zeg ik over mezelf?”. “Wat wil ik van de ander weten?” “Welk doel dient dit?” 

Er kunnen twee motieven spelen: wil je jezelf neerzetten of wil je je verbinden met je groep? Toen ik minder ervaring had, had ik de neiging om ‘even te vertellen hoeveel ervaring ik had en hoeveel  -bewezen- verstand ik van het onderwerp had’. Ik was mezelf aan het profileren, in de hoop dat ik daarmee het vertrouwen van de groep won. Soms- laat ik eerlijk zijn – en de onzekerheid de kop op steekt, kan ik nog de neiging hebben om hierin te vluchten.

Veel mooier is het wanneer het lukt om in de kennismaking te verbinden met de groep. Dan kan er vanaf het begin iets heel moois ontstaan.

 

Twee voorbeelden van afgelopen week:

Pastorale coachingsworkshop over afwijzing

Er kwam een groep mensen vanuit een kerk en zij wilden toegerust worden in pastorale coaching m.b.t. afwijzing. Mooi onderwerp, wat mij betreft. Mijn introvraag werd: zeg je naam en noem een gebeurtenis uit je eigen leven waarin je afgewezen bent. En daarbij kies ik er voor om niet het rijtje één voor één af te gaan, maar wanneer mensen willen kunnen ze spreken en ik stop wanneer iedereen geweest is. Mensen die wat meer tijd nodig hebben, kunnen deze dus ook nemen. Belangrijk voor de veiligheid.

Mensen bepalen zelf wát ze zeggen en ze bepalen zelf wánneer ze het zeggen. Hier mag ook echt geen druk op liggen. Aan het einde noemde ik ook een voorbeeld van mezelf.

Het is spannend om zo te beginnen, want het vraagt kwetsbaarheid (en vereist dus veiligheid), maar het levert zoveel winst op:

  • Ik zat vanaf het begin midden in (de pijn van) het onderwerp en kon meteen m.b.t. afwijzing een aantal dingen benoemen (hoe komt dat een vergelijkbare situatie voor de één afwijzing is en voor de ander niet?)
  • Het geeft de rest van de middag ook ruimte om kwetsbaarder te zijn. Ik had een aantal werkvormen in twee- of drietallen en die waren soms ook heel persoonlijk)
  • Het geeft een wij-gevoel in plaats van een wij/zij gevoel. Ik veronderstelde dat iedereen wel iets kon noemen over afwijzing, waardoor het een onderwerp wordt waar we allemaal mee te maken hebben.
  • Ook al kenden de groepsleden elkaar vooraf al wel, gingen ze meer verbonden naar huis en dat zal zijn doorwerking hebben.

Lessenserie contextuele pastorale vorming

Hoe start je op een mooie manier een lessenserie over zo’n onderwerp? Ik heb slechts 2 items uit mijn eigen leven genoemd, die contextueel gezien mij gevormd hebben (ik ben opgegroeid op een boerderij en ik ben de jongste van vijf), daarna liet ik de groep (14 jonge mensen rond de 20 jaar) alfabetisch staan op doopnaam. Non-verbaal werd er bij het uitspreken van deze opdracht al zóveel gecommuniceerd. Een boeiend moment. En daarna vroeg ik bij allemaal of ze vernoemd waren en hoe ze dat vonden (en als ze niet vernoemd waren hoe ze dat vonden). Daarna vertelde ikzelf hoe trots ik ben op mijn eerste naam en hoe ik de neiging heb om mijn tweede naam weg te moffelen. We hadden elkaar even ontmoet…even achter de schermen gekeken. De les kon beginnen…

 

Wanneer voel jij je op je gemak?

Wanneer voel jij je op je gemak?

Een geweldige vraag om met een groep docenten over na te denken. In mijn overtuiging de basis om een team te kunnen worden. En iedereen weet dat je als team vele bergen meer kan verzetten dan als groep individuen.

Ik gaf ze eerst de opdracht om in hun eentje deze vraag te beantwoorden: “Wat zijn voorwaarden om je op je gemak te voelen?” Daarna maakte ik de cirkel iets groter: bespreek dit met degene naast je. Herkenning? Begrip?

Ik had het idee dat ik nog een stap verder kon gaan, het was immers de opdracht waarvoor ze mij ingehuurd hadden (hoe worden we meer een team?).

Nadat ik de woorden op een flap-over had geschreven nodigde ik ze uit in de ruimte (ik ben er gek op om de ruimte te gebruiken). Inschalen van 0-10 waar ga je staan? Zichtbaar voor je collega’s, kwetsbaar, of veilig in de middenmoot?

Er gebeurde wat, collega’s ontdekte dingen die ze niet wisten. Er was eerlijkheid, kwetsbaarheid, emotie. Er ontstond verbinding…er ontstond een teamgevoel.

Opnieuw ben ik onder de indruk wat er in een paar uur kan gebeuren. Met een dankbaar hart stapte ik weer in de auto, weer weg uit het mooie Zeeuwse, na een inspirerende dag.

“Doen waarvoor ik gemaakt ben”, zo voelde het. En dat voelt goed! En smaakt naar meer…

 

 

CRKBO Geregistreerd docent!

CRKBO Geregistreerd docent!

Vandaag kwam de bevestiging binnen dat ik als (zelfstandig) docent ingeschreven sta in het Centraal Register Kort Beroeps Onderwijs! Een mond vol, maar ik ben er blij mee. Dat houdt in dat ik voor (particuliere/CRKBO) opleidingsinstituten BTW-vrijgesteld ben voor onderwijsactiviteiten.

21% BTW – WEG ERMEE!

(beschikbaar voor mooie klussen in het onderwijs/trainingen)

Doen waarvoor je gemaakt bent…

Doen waarvoor je gemaakt bent…

Vandaag, 1 september 2018,  start ik officiëel voor mezelf. Omstandigheden hebben mij hier wel bij geholpen. Door keuzes die voor mij gemaakt zijn en keuzes die door mij gemaakt zijn, kwam de gelegenheid om na te de denken over een eventuele afslag in het leven. Een tijd van heroriëntatie, bezinning, bijscholing, zoeken en vinden. Eigenlijk zijn zulke periodes ontzettend waardevol. Het heeft mij gebracht bij die dingen waarvan ik ga stralen, ga kwispelen.

“Doen waarvoor je gemaakt bent”, is wat mij betreft een opdracht en een zoektocht.  Al is het vaak een intens ingewikkelde tocht om te ontdekken waarvoor je gemaakt bent. Er is zoveel verpakt in verwachtingen en gewoonten, dat we het soms onderweg kwijtgeraakt zijn. Als kind wist je het waarschijnlijk prima: je deed wat je leuk vond.

Al jaren heb ik “Met mensen de goede kant op bewegen”, als missie boven mijn leven staan. Ik geloof dat ik daarvoor gemaakt ben, daarvan gaat mijn hart sneller kloppen, dat is waarvoor ik leef. Deze jaren hebben mij geholpen om me hier weer bewust op te focussen door bijscholing en het creëren van beschikbaarheid.

Datgene waarvoor ik in de wieg gelegd ben, kan alleen maar onder die naam die ik op dat moment gekregen heb: Hermineke.nl. Puurder en authentieker is volgens mij niet mogelijk.

Vanaf vandaag ben ik dan ook beschikbaar voor jou of jouw organisatie! Neem gerust contact op, ik heb er ZIN IN!

 

De weg van herstel

De weg van herstel

De weg van herstel is een route die in de praktijk bij Stichting EX IT is bedacht. Zoveel mensen, met welk verhaal ook, doorlopen hetzelfde proces ontdekten we in de praktijk.

Dit proces doorloopt 4 momenten (3 fasen):

  1. Er is een incident, een gebeurtenis, een heftig ingrijpen in je leven…
  2. De weg omlaag: De feiten onder ogen zien en niet meer ontkennen of bagatelliseren. Het is zo!
  3. De weg in de diepte: Door de emoties heen, het heroriënteren, herpakken, om te komen tot acceptatie. Het is ‘goed’ zo. Er vrede mee vinden, weer vooruit kunnen kijken
  4. De weg omhoog: De zon schijnt weer voorzichtig in je leven. En je bent op weg naar meer zonnestralen

In de les liet ik de studenten de weg van herstel doorlopen. Met een (spring)touw dat ze in een U-vorm op de grond neerlegden en één student startte bij een uiteinde. In tweetallen. Geen oogcontact, maar naast de ander gaan staan en deze begeleiden in het proces. Hoe werkt dat? Hoe voelt dat? Welke emoties mogen een plek hebben?

Opnieuw ben ik enthousiast over dit model. Het werkt! Het is krachtig!

Wil je er meer over lezen? In het boek “In ontwikkeling, pastorale bouwstenen voor je leven” staat dit model uitgebreid beschreven.