Naast maatjes ook firmaatjes

Naast maatjes ook firmaatjes

Van jarenlange vrijwilliger ben ik nu mede-eigenaar van ‘Boerderij De Verwondering’. De handtekening voor de VOF is gezet en daar zijn we blij mee!

Het is prachtig om in alle opzichten het leven te delen. Met ook voldoende uitdagingen, want de gesprekken moeten niet alleen over “koetjes & kalfjes” gaan. Het leven is meer, een relatie is meer.

Maar het heeft ook meerwaarde om niet alleen maatjes te zijn, maar daarnaast ook het zakelijke deel samen te dragen. Nog meer verbonden…!

De macht van een geheim

De macht van een geheim

Afgelopen zaterdag heb ik mijn man verrast, dat wil zeggen ik was ‘sister in crime’. Jan is gepassioneerd fokker van het Gelderse Paard (KWPN) en met de veulentjes (1 à 2) die jaarlijks geboren worden, gaat hij dan naar keuringen in de hoop op succes.

Dit jaar was de organisatie voornemens om hem  uit te roepen tot ‘Fokker van het jaar’, maar dit moest geheim voor hem blijven. Daar wilde ik graag aan meewerken. Maar hoe dichterbij de happening kwam hoe meer mensen op de hoogte waren van het geheim, behalve Jan. Het maakte dat leugens opeens geaccepteerd werden, het maakte dat ik zijn telefoon heb geplukt voor de telefoonnummers die ik nodig had. En opeens bleken zulke dingen te rechtvaardigen. En met elkaar besef je dat zo’n geheimhouding niet te lang kan duren, omdat je vroeg of laat door de mand zal vallen.

In dit geval zou dat niet erg zijn, omdat het een leuke verrassing was voor Jan, maar het kan ook spelen door een schaamtevolle actie. En wat gebeurt er dan wanneer het bekend wordt bij de ander?

In beide gevallen heeft het geheim macht, want je moet het spelletje meespelen en hoe langer dat duurt hoe complexer de warboel wordt.

Het besefte mij weer dat eerlijk en puur in het leven staan het leven zo’n stuk eenvoudiger en mooier maakt. 

Al was deze verrassing voor Jan een moment om nooit te vergeten. En ben ik voor zoiets in de toekomst vast opnieuw te strikken.

Het bleek vorige week te zijn…

In mijn hoofd en planning was vandaag mijn laatste les bij de vierjarige ETS-Bijbelcursus van het Evangelisch College. Het leven is keuzes maken en daar hoort ook stoppen bij (soms).

Maar vorige week werd ik gebeld, iets over half acht, door Anneke: “Hermineke, je klas zit vol studenten, maar we missen jou. Wil je nog komen?” Maar Goudriaan en Gouda klinken wel bijna hetzelfde, maar er ligt wel die vermaledijde Lek tussen, inclusief pont. Om half negen stond ik voor het lokaal, mijn oren spitste zich en mijn mond viel open. De studenten hadden mijn hand-out van het studentenplaza gehaald en waren gewoon met de les begonnen.

Ik stapte naar binnen, onder de indruk van de leergierigheid om ook zonder docent in Richteren te duiken. De docent-student schoof weer op haar plekje, nadat ze me haarfijn vertelde wat ze al gedaan hadden en waar ik kon beginnen, en ik mocht het overnemen.

Dat was mijn laatste les, om nooit te vergeten. Indrukwekkende herinnering. Ze redden het prima zonder docent. Als dat geen geruststellende gedachte is…

En nu weer meer creativi-tijd voor Hermineke.nl

En…bevalt het?

En…bevalt het?

Nu ik een paar maanden op weg ben als zelfstandige, is dit een vraag die me zeer regelmatig gesteld wordt. Het antwoord is niet moeilijk: “JA!”

Daarvoor heb ik verschillende redenen:

  1. Ik bent (veel meer) baas over mijn eigen agenda. Dat geeft ruimte om mijn agenda te vullen met datgene wat ik er in wil hebben.
  2. Ik kan ‘ja’ zeggen tegen datgene wat me aanspreekt en ‘nee’ tegen datgene wat me teveel energie gaat kosten.
  3. Ik kom op de leukste plekken van Nederland en het voordeel van regelmatig ‘s avonds werken, is dat je dat dan kan combineren met een bezoek of een heerlijke wandeling.
  4. Dus ik kom graag naar je toe voor een spreekbeurt, training, cursus, onderwijs (op het terrein van school, kerk, en boerderij). Nederland is zo mooi!

Zo was ik gisteren in Enkhuizen en heb ik eerst dit prachtige Hanzestadje maar eens bekeken. Schitterend!

Cursus playmobile & pastoraat

Cursus playmobile & pastoraat

Morgen is de laatste dag van de tweedaagse cursus “werken met playmobile in het pastorale gesprek”.

De certificaten liggen klaar, de cursisten hebben er zin in. Er staat een mooi programma…Voldoende ingrediënten voor een mooie dag.

Interesse? (ook wanneer je niet dichtbij woont), eind november bied ik een weekendcursus aan, inclusief overnachting.

Meer info: http://hermineke.nl/activiteiten/playmobile/playmobile-in-het-pastoraat/

Intervisie met playmobile

Soms ontstaan er opeens nieuwe situaties. Mijn dozen vol playmobile stonden nog in het lokaal waar ik met een klein groepje intervisie had. Eéntje bracht een casus in en het floepte er bij mij zomaar uit: “Zet maar neer met playmobile”…

ik ben nog onder de indruk van de impact!

Het daagt me uit om verder na te gaan denken over een structurelere toepassing van playmobile bij intervisie. Ik zie mogelijkheden…wordt vervolgd, denk ik zomaar.

Playmobile-gesprek

Hoe start je? (profileren of verbinden?)

Hoe start je? (profileren of verbinden?)

Er is een aantal afwegingen te maken, wanneer je start met een training/workshop/les/gesprek. Enerzijds ben ik daar van te voren serieus mee bezig, anderzijds laat ik het soms ook gewoon in het moment gebeuren. Een vraag die ik zelf altijd heb is: “Wat zeg ik over mezelf én hoeveel zeg ik over mezelf?”. “Wat wil ik van de ander weten?” “Welk doel dient dit?” 

Er kunnen twee motieven spelen: wil je jezelf neerzetten of wil je je verbinden met je groep? Toen ik minder ervaring had, had ik de neiging om ‘even te vertellen hoeveel ervaring ik had en hoeveel  -bewezen- verstand ik van het onderwerp had’. Ik was mezelf aan het profileren, in de hoop dat ik daarmee het vertrouwen van de groep won. Soms- laat ik eerlijk zijn – en de onzekerheid de kop op steekt, kan ik nog de neiging hebben om hierin te vluchten.

Veel mooier is het wanneer het lukt om in de kennismaking te verbinden met de groep. Dan kan er vanaf het begin iets heel moois ontstaan.

 

Twee voorbeelden van afgelopen week:

Pastorale coachingsworkshop over afwijzing

Er kwam een groep mensen vanuit een kerk en zij wilden toegerust worden in pastorale coaching m.b.t. afwijzing. Mooi onderwerp, wat mij betreft. Mijn introvraag werd: zeg je naam en noem een gebeurtenis uit je eigen leven waarin je afgewezen bent. En daarbij kies ik er voor om niet het rijtje één voor één af te gaan, maar wanneer mensen willen kunnen ze spreken en ik stop wanneer iedereen geweest is. Mensen die wat meer tijd nodig hebben, kunnen deze dus ook nemen. Belangrijk voor de veiligheid.

Mensen bepalen zelf wát ze zeggen en ze bepalen zelf wánneer ze het zeggen. Hier mag ook echt geen druk op liggen. Aan het einde noemde ik ook een voorbeeld van mezelf.

Het is spannend om zo te beginnen, want het vraagt kwetsbaarheid (en vereist dus veiligheid), maar het levert zoveel winst op:

  • Ik zat vanaf het begin midden in (de pijn van) het onderwerp en kon meteen m.b.t. afwijzing een aantal dingen benoemen (hoe komt dat een vergelijkbare situatie voor de één afwijzing is en voor de ander niet?)
  • Het geeft de rest van de middag ook ruimte om kwetsbaarder te zijn. Ik had een aantal werkvormen in twee- of drietallen en die waren soms ook heel persoonlijk)
  • Het geeft een wij-gevoel in plaats van een wij/zij gevoel. Ik veronderstelde dat iedereen wel iets kon noemen over afwijzing, waardoor het een onderwerp wordt waar we allemaal mee te maken hebben.
  • Ook al kenden de groepsleden elkaar vooraf al wel, gingen ze meer verbonden naar huis en dat zal zijn doorwerking hebben.

Lessenserie contextuele pastorale vorming

Hoe start je op een mooie manier een lessenserie over zo’n onderwerp? Ik heb slechts 2 items uit mijn eigen leven genoemd, die contextueel gezien mij gevormd hebben (ik ben opgegroeid op een boerderij en ik ben de jongste van vijf), daarna liet ik de groep (14 jonge mensen rond de 20 jaar) alfabetisch staan op doopnaam. Non-verbaal werd er bij het uitspreken van deze opdracht al zóveel gecommuniceerd. Een boeiend moment. En daarna vroeg ik bij allemaal of ze vernoemd waren en hoe ze dat vonden (en als ze niet vernoemd waren hoe ze dat vonden). Daarna vertelde ikzelf hoe trots ik ben op mijn eerste naam en hoe ik de neiging heb om mijn tweede naam weg te moffelen. We hadden elkaar even ontmoet…even achter de schermen gekeken. De les kon beginnen…

 

“Ik werd ervoor gevraagd…”

“Ik werd ervoor gevraagd…”

Een paar weken geleden overkwam het me: “ik werd gevraagd..”.

Het is boeiend om dan heel even bewust in het eigen lichaam te kruipen. Wat gebeurt er op dat moment:

  • voel je je gezien?
  • voel je je onmisbaar?

of:

  • denk je: “Ik ben vast de laatste optie?”
  • denk je: “Beter iemand dan niemand?”

of:

  • denk je: “Leuk!”
  • voel je je enthousiast
  • en zeg je ‘ja’!

Het ging om een volleybalwedstrijd. De plaatselijke vereniging kwam iemand tekort. En ja, zo’n 20 jaar geleden heb ik hier ook gevolleybald, ‘dus’ ze vroegen mij.

Welk gedachtenpaadje loop je dan? Aan jou de keuze:

  • Het eerste? Even een moment waarop je gezien wordt, met het risico dat je de volgende keer, wanneer een ander gevraagd wordt, teleurgesteld bent.
  • Het tweede? “Blijkbaar ben ik nu goed genoeg om dit probleem op te lossen”. Met de kans dat je nee zegt: “want hier leen ik me niet voor!”

Beiden keuzes zijn eigenlijk uit balans, en dat gebeurt in je denken. Welk denkpaadje je volgt, bepaalt waar je uitkomt.

Ik heb van harte ‘ja’ gezegd, want het leek me leuk om weer eens een potje te volleyballen. En wat was ik een geluksvogel dat die andere ‘acht’ niet konden. En wanneer ik vaker gevraagd wil worden, dan moet ik misschien gewoon (opnieuw) lid worden. En dát is de overweging waard, want het is wel een heel leuk spelletje (ondanks dat we verloren hebben).